[Back]

Håvamål


II.II

103.

Vær gjæv imot gjest
og glad ver heime,
alltid vis og varsam;
minnug og målvis,
vil du mangklok heite;
ber gode gjetord fram.
Ein fåming me kallar
den som fått kan tala,
slikt er vesalmanns vit.

104.

Jotungubben eg fann,
er no attende komen,
der få ting eg teiande fekk.
Med mange ord
eg mykje til gagn
vann meg i Suttungs salar.

105.

Gunnlòd meg gav
på gullstolen
drykk av den mæte mjød.
Vesal løn
let eg ho få.
Jo gav meg trygt si tru,
ho gav meg heile sin hug.

106.

Rata-tonni
rudde meg eg,
hardt grjot ho gnog.
Over og under
var jotunvegar,
då gjekk det på livet laust.

107.

Det vene eg vann
eg vel hev nøti,
lite den vise vantar,
di at no Odrere
opp er komen
midt i Midgards heim.

108.

Uvisst å vita
om eg endå var komen
or jotungarden ut,
om ikkje Gunnlåd,
det gode kvendet,
hadde vorti min sæle ven.

109.

Andre dagen
av gjekk rimtussar
til å spørja råd av Hår
i Halli til Hår;
etter Bolverk dei spurde,
om han var berga hjå gudom,
eller Suttung hadde slegi han ned.

110.

Ein eid då svor
Odin på ringen,
kven kan hans trygdemål tru?
Suttung han sveik
for skaldedrykken,
og Gunnlåd sårt han grøtte.

Neste


From the homepage of Espen Joranger